Uvaxne vuho potcuje slovo,
Qostryj rozum rozpiznAje j neskazane.
Myslytelj z soboju vede rozmovu,
Ctcob projavylosj v dumkah navʼjazane

Blaqom abo bidoju,
Svobodoju abo qoninnjam.
Vidpovidaljni ne inci, a my z toboju
Za krov tcy spasinnja
Pislja nas pokolinnjam.

«Ja tut nihto, vynuvati polityky», —
Dlja zaspokojennja qovorymo.
Ne pryjdutj do vlady xorstoki namisnyky,
Jakctco my ne poqodymosj, ne dozvolymo.